Яе валанцёрскі атрад па выніках мінулага года заняў трэцяе месца ў вобласці. Акрамя таго, уласна Ірына Леанідаўна ў канцы мінулага года была адзначана падзячным лістом Бярэзінскага райвыканкама за развіццё валанцёрскага руху ў раёне. А гэта выдатная нагода пагутарыць з ёй пра тое, як людзі становяцца валанцёрамі, каб зрабіць наш свет больш чалавечным.

– Ірына Леанідаўна, чаму Вы вырашылі стаць валанцёрам? Якія “зярняткі дабра” падштурхнулі да гэтага?

– Дабро закладзена ў кожным чалавеку, важна яго падштурхнуць да добрых спраў… Падчас работы ў школе і цэнтры дзіцячай творчасці разам з дзецьмі мы наладзілі апеку над ветэранамі і адзінокімі людзьмі. Пачыналі з малога: агароды ім капалі, хаты прыбіралі, падарункі і канцэрты да свят рыхтавалі. Валанцёрства спачатку было проста часткай маіх службовых абавязкаў, а толькі потым стала справай усяго жыцця.

– А што сёння ўваходзіць у Вашы асабістыя валанцёрскія абавязкі?

– Я кіраўнік валанцёрскага атрада, каардыную і курырую дзейнасць добраахвотнікаў “пярвічкі” Таварыства Чырвонага Крыжа, якую ўзначальваю. Кола маіх абавязкаў дыктуюць патрэбы людзей. У прыватнасці, я дастаўляю рэцэпты або прадукты хворым старым і адзінокім людзям, магу ўзяць талончык да ўрача, не цураюся прыбраць кватэру, пасадзіць агарод. Толькі пазалетась, у час, калі бушавала пандэмія, мы са своімі валанцёрамі аказалі дапамогу 647 жыхарам раёна. Сёлета лічба стала істотна меншай, але вось дапамагаць становіцца цяжэй і і цяжэй.

Нядаўна да нас звярнулася састарэлая жанчына. У яе сын-інвалід пенсійнага узросту, вось ужо некалькі гадоў не пакідае межы кватэры на пятым паверсе шматпавярховага дома. А яму вельмі патрэбна дапамога ўрача-афтальмолага. Дзякуй Богу, дзякуючы дапамозе галоўнага ўрача ЦРБ Крысціны Крук, спецыяліст наведаў яго і выпісаў акуляры. Цяпер ён бачыць!

Звярнулася да нас па дапамогу жанчына з Беразіно. Нядаўна яна перанесла інсульт і дрэнна рухаецца. Родныя і сваякі яе былі ў гэты час занятыя і яна ўспомніла, што чытала матэрыял у раённай газеце пра валанцёраў. Вось і вырашыла звярнуцца да нас у набыцці прадуктаў.

Летась мы яшчэ дапамаглі ўкраінскай сям’і з горада Харкава. Дом іх разбамбілі і яны вымушаны былі збегчы ад выбухаў і стрэлаў у Беларусь. Мы аказалі ім дапамогу грашыма і вопраткай.

Яшчэ адна цяжка хворая жыхарка горада папрасіла нас пасадзіць ёй агарод. Гэта няпоўны пералік усіх нашых спраў. Бо ёсць людзі, якія вярнуліся з месцаў пазбаўлення волі, інваліды, нямоглыя, альбо тыя, хто апынуўся ў складанай жыццёвай сітуацыі. На жаль, усім

дапамагчы мы пакуль не маем ні сіл, ні фінансавых сродкаў.

– Ірына Леанідаўна, прызнайцеся, якія матывы падахвочваюць удзельнічаць у справе, якая не аплачваецца?

– Кажуць, калі чалавек нешта не аддае, ён губляе. Можа таму ў мяне ёсць жаданне аддаваць. Падтрымліваюць яго мае дзеці і муж, якія ніколі не адмаўляюць мне ў дапамозе. Яна мне вельмі патрэбна, бо пакуль у нашай арганізацыі няма ні ўласнай машыны, ні нават стацыянарнага тэлефона. Аднак я атрымліваю неверагоднае пачуццё задавальнення і ўзбагачаюся энергіяй, калі бачу, як людзі шчыра радуюцца, калі на іх звяртаеш увагу і дорыш свой час. Валанцёрства, паверце, лепшы спосаб развіцця асобы і магчымасць размаляваць сваё жыццё яркімі фарбамі.

Нашы валанцёры не хочуць быць абыякавымі людзьмі. За час валанцёрскай дзейнасці выпрацоўваецца настолькі абвостранае пачуццё разумення і суперажывання, што кінуць сваю справу ўжо не можаш. А плата за яе вельмі высокая: валанцёрства ўзбагачае чалавека знутры і дапамагае паглядзець на свет па-новаму.

– А што самае цяжкае? Ці здаралася Вам расчароўвацца ў сваёй справе або ў людзях?

– Самае складанае – гэта сутыкацца з недаверам людзей, якія папракаюць: “Напэўна, табе няма чым заняцца”, альбо: “Табе выгадна”. Вельмі непрыемна, калі нехта спрабуе ўбачыць у валанцёрстве нейкае ашуканства. Я ў такіх выпадках адказваю: “Мы рады кожнаму. Далучайцеся! І вы зразумееце, як і навошта працуюць валанцёры”.

З іншага боку, мне падабаецца, што зараз многія падыходзяць да дабрачыннасці не толькі з адкрытым сэрцам, але і з розумам. Я лічу, што класічная парада на ўсе часы – “давярай, але правярай” – тут працуе: апошнім часам з’явілася вельмі шмат махляроў. Не хочацца сутыкацца з такімі негатыўнымі момантамі, бо часам і без іх пачуцці перепаўняюць.

Цяжка бачыць, колькі людзей вакол маюць патрэбу ў дапамозе. Але мне вельмі прыемна, што нашы валанцёрскія рады пашыраюцца. Знайшліся людзі, якія жадаюць бясплатна на даму аказваць паслугі цырульніка альбо паклеіць нямоглым кватэру шпалерамі.

– Як Вы спраўляецеся з эмоцыямі?

– За гады валанцёрства я навучылася трымаць сябе ў руках, хаця кожную гісторыю прапускаю праз сябе. У мяне матуля цяжка хварэла і доўга ляжала. Часта слёзы падступаюць, іншым разам даю ім волю, але часцей выгляду не падаю… Нашым падапечным не патрэбны жаль. Ім патрэбны любоў і шчырасць. Ім бывае няма з кім і пагаварыць. Да гэтага рыхтую і юных валанцёраў.

– Які самы важны ўрок Вы вынеслі, штодня сутыкаючыся з цяжкімі праблемамі людзей?

– Трэба шанаваць тое, што маеш. Радавацца таму, што побач з табой бацькі і сябры, а значыць, ты – багаты чалавек і можаш смела аддаваць часцінку сябе, набываючы ўзамен нешта значна большае, чым матэрыяльныя выгоды. Пры гэтым трэба быць да ўсяго гатовым і ўжо сёння ўмець суперажываць. Паколькі ніхто не застрахаваны ад гора. Калі сёння ты адчуваеш сябе ў бяспецы, гэта не значыць, што заўтра сам не сутыкнешся з вялікімі цяжкасцямі. Памятайце аб гэтым! І яшчэ адна рэкамендацыя - не саромейцеся гаварыць пра сваё гора і звяртайцеся па дапамогу. Мы зробім усё магчымае, каб вырашыць вашу праблему.

– А хто Вашы асноўныя памочнікі?

– У нас шмат сяброў: і фізічных асоб, і арганізацый, якія гатовы аказаць усялякую падтрымку добраахвотніцкаму руху. У ліку маіх верных памочнкаў Раіса Аўтуховіч, Ірына Грэк, Уладзімір Канавалаў, Наталля Чорная, Маргарыта Булойчык, Алеся Парупова, Вікторыя Дзюбайла, Алена Драніца і Іна Чорная. Так, Ірына Грэк у свой час падарыла камп’ютар. Знайшлася ў мяне і “баявая” сяброўка Лілія Раманёк. Яна займаецца бадзяжнымі жывёламі, але нядаўна раздавала навагоднія падарункі дзецям. Набыла падарункі ўсім юным валанцёрам і Таццяна Амяльчэня.

Многія чамусьці думаюць, што гэта вельмі заможныя людзі. Але гэта не так. Проста нашы сябры гатовы зняць з сябе апошнюю кашулю – іх капейка важкая… Увогуле валанцёрства – гэта не эквівалент грошай. Для таго, каб, у прыватнасці, напісаць ліст дзіцяці з дзіцячага дома або адправіць паштоўку са словамі падтрымкі пацыентам і медыкам бальніцы, не трэба мець тоўсты кашалёк.

– Напэўна, Вас асабліва радуе папаўненне валанцёрскіх атрадаў моладдзю?

– Так, удзел у дабрачыннасці ў юным узросце – гарантыя выхавання пакалення добрых і спагадлівых людзей. Як вынік – аздараўленне ўсяго грамадства, у якім сёння, на жаль, градус абыякавасці павышаны. За гэта гавару вялікае “дзякуй” класнаму кіраўніку валанцёрскага атрада “Непоседы” ДУА "Пачатковая школа №1 г. Беразіно" Аэліце Асадчай і музычнаму кіраўніку Людміле Заяц. Надыдзе час і іх выхаванцы стануць завадарамі многіх дабрачынных спраў.

– Прадоўжыце, калі ласка, прымаўку “Добрымі намерамі выбрукавана дарога ў пекла”…

– … добрымі справамі – туды, дзе чалавек будзе адчуваць сябе добра. Тут і зараз. Таму, калі ў вас ёсць жаданне бясплатна тварыць дабро, проста далучайцеся да любога добраахвотніцкага атрада ці руху. Балазе, іх у нас шмат. І спраў шмат, а вось людзей, на жаль, не хапае. Адважвайцеся! Ніхто з нашых валанцёраў яшчэ не пашкадаваў аб сваім выбары. Наша славутая беларуская талака, якая аб’ядноўвае неабыякавых людзей, – гэта вялікая сіла. Разам зможам зрабіць вельмі многае і дапамагчы многім людзям. Не заставайцеся ўбаку і спяшайцеся рабіць дабро людзям!

Мілана ТРАПЯНОК.