Хаця сама Таццяна Міхайлаўна сціпла папраўляе, маўляў, не зусім адразу, добрым вынікам папярэднічае нялёгкая праца, часам даволі напружаная. Роспіс па шкле, дрэве, акрылавы жывапіс і шмат іншага – работы майстра ўпрыгожваюць не толькі хатні інтэр’ер дома, але і радуюць вока наведвальнікаў цэнтра рамёстваў, дзе яна вядзе дзіцячы гурток. Прага ж да творчасці была з ёю з самага дзяцінства. Асаблівае месца ў творчасці займае мастацкі роспіс ваз. Як расказвае яна сама, гадоў з васямнаццаць таму ёй пашчасціла нават папрацаваць на сталічным прадпрыемстве, дзе менавіта гэтым і займалася. І калі мы паглядзім фотаздымкі, то ўбачым, што выдатна ў яе атрымліваюцца не толькі вазы.

Дарэчы, па першай адукацыі Таццяна – педагог, скончыла Мінскі педагагічны ўніверсітэт імя М.Танка і асноўнае месца працы – група падоўжанага дня ў Бярэзінскай гімназіі. Гурток роспісу па шкле і па дрэве ў цэнтры рамёстваў, а таксама творчасць – гэта ў яе для душы і рэалізацыі ўнутраных памкненняў.

– Мне падабаецца развівацца, спрабаваць сябе ў новых накірунках творчасці, я менавіта такі чалавек, якому заўсёды патрабуецца штосьці новае і новае. Назіраю, чым займаюцца калегі па цэнтры рамёстваў, і спрабую гэта рабіць сама, – расказвае пра сябе жанчына.

Дарэчы, у цэнтры рамёстваў яна займаецца з дзецьмі ўжо трэці год. Спрабавала вырабляць прадукцыю з гліны, рабіць інтэр’ерныя лялькі, дэкаратыўныя ўпрыгожванні ў выглядзе брошак і іншае. Маецца ў Таццяны цікавая ўласцівасць, карысная для творчасці, – бачыць адразу тыя рысы, якія не заўважае звычайны «нятворчы» чалавек. Напрыклад, паглядзіць на аб’ект, і адразу прыходзіць бачанне і разуменне, як яго зрабіць. І гэты сапраўдны дар звыш часам праяўляецца ў самых нечаканых момантах жыцця. Дома яна ўласнымі рукамі змайстравала інтэр’ерныя тумбы. Для гэтага працавала з дрэваапрацоўчымі інструментамі. Шрубавёртам і шліфмашынкай валодае з тым жа спрытам і ўвішнасцю, як з мастацкім пэндзлем і алоўкам. Згадзіцеся, для жанчыны гэта незвычайнае хобі і яскрава характарызуе смеласць творчых пошукаў і спроб. Уменне намаляваць чарцёж будучага вырабу, убачыць перспектыву форм спачатку ўнутраным позіркам, а пасля на паперы – усё гэта пасуе творчасці.

Сакрэты майстэрства і талент яна з задавальненнем перадае і дзецям, таму спрыяюць педагагічны досвед і любоў да справы. Як ужо сказана вышэй, сама малюе з дзяцінства, таму выдатна разумее, як бывае неабходна падказаць дзіцяці патрэбнае і натхніць-падтрымаць творчыя памкненні. У дзяцінстве пачынала са спроб перамалёўвання рэпрадукцый са школьных падручнікаў і дзіцячых кніжак, напрыклад, з казкі «Пра рыбака і рыбку». Зараз гэта ўспамінаецца з цёплай усмешкай, але ж у тыя дзіцячыя гады ўсё ўспрымалася вельмі сур’ёзна.

А ў такім узросце неабходна, каб быў добры настаўнік. Варта адзначыць, што ў свой час малюнкі школьніцы Таццяны Акіменка займалі прызавыя месцы на розных конкурсах і публікаваліся нават у тагачаснай газеце для моладзі «Піянер Беларусі».

З усяго спектра творчых захапленняў жанчыне давялося аднойчы нават рабіць дэкарацыі і афармляць школьную тэатральную пастаноўку, якая між іншым прайшла, як кажуць, на «ура».

– Спазнаваць новае, шукаць іншыя формы і накірункі работы, не сядзець на месцы, склаўшы рукі, а праводзіць кожны дзень дзейсна і з сэнсам, спасцігаць новае, і навучыць гэтаму дзяцей – гэта асноўны вектар кожнага дня, – падкрэслівае гераіня матэрыялу. – Па-іншаму ў мяне і не атрымоўваецца, і не ўяўляецца.

Аляксандр БЫЧКОЎСКІ.
Фота аўтара і Таццяны АКІМЕНКА.